[[{"content_id":494119,"content_number":0,"portal_id":83,"lang_id":"fa","content_title":"یکم اردیبهشت روز گرامیداشت سعدی شیراز مبارک!","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"یکم اردیبهشت روز گرامیداشت سعدی شیراز مبارک!","content_summary_fill":1,"content_body":"شیخ مصلح‌الدین مشرف بن عبدالله، مشهور به سعدی شیرازی، در حدود سال‌های ۵۷۱ تا ۶۰۶ هجری قمری به دنیا آمد و در حدود سال‌های ۶۹۰ تا ۶۹۵ دار فانی را وداع گفت. سعدی در شیراز پا به هستی نهاد و هنوز کودکی بیش نبود که پدرش درگذشت. پس از تحصیل مقدمات علوم از شیراز به بغداد رفت و در مدرسه نظامیه به تکمیل دانش خود پرداخت. سعدی بسیار سفر می کرد و  بر اثر این سفرها به تجربه و دانش خود نیز می‌افزود. وی در روزگار سلطنت اتابک ابوبکربن سعد به شیراز بازگشت و در همین ایام دو اثر جاودان بوستان و گلستان را آفرید. گلستان سعدی در هشت باب تنظیم شده است: در سیرت پادشاهان، در اخلاق درویشان، در فضیلت قناعت، در فواید خاموشی، در عشق و جوانی، در ضعف و پیری، در تأثیر تربیت و در آداب صحبت. منظومه بوستان که زاده خیال و جهان آرمانی و مطلوب سعدی است، آکنده از نیکی، ایمان، پاکی و صفاست. در این گلزار، شاعر با گشودن ده باب (عدل، احسان، عشق، تواضع، وفا، ذکر، تربیت، شکر، توبه، مناجات و ختم کتاب، که شاعر تاریخ تمام شدن آن را در سال 655 ق بیان کرده است) به روی کسانی که قصد سیر و سیاحت در این فضای معنوی دارند، آنان را به شهری آرمانی‏ رهبری می‏کند که در چشم انداز زیبای آن، انسان بر اوج قلّه آدمیت برمی‏آید و از هرچه پستی و نامردمی است، پاک می‏شود.\r\nسعدی، شاعر جهاندیده، جهانگرد و سالک سرزمین‌های دور و غریب بود و خلق آثار جاودانی همچون گلستان و بوستان در چند ماه، بیانگر این نکته است که این شاعر بزرگ از چه گنجینه ی دانایی، توانایی، تجارب اجتماعی و عرفانی و ادبی برخوردار بوده است. علاوه بر این، غزلیات و هزلیات سعدی نیز به‌صورت مستقل به چاپ رسیده‌اند. سایر آثار سعدی که در کتاب کلیات آمده‌است، عبارتند از: قصاید، مراثی، ملمعات و مثلثات، ترجیعات، صاحبیه، رباعیات و مفردات. آثار سعدی علاوه بر آن که عصاره و چکیده ی اندیشه ها و تأملات عرفانی و اجتماعی و تربیتی وی است، آیینه خصایل و خلق و خوی و منش ملتی کهنسال است و از همین رو، هیچ وقت شکوه و درخشش خود را از دست نخواهد داد.\r\nشعری از بوستان سعدی بخوانیم:\r\n\r\n\r\nچنان قحط سالی شد اندر دمشق        که یاران فراموش کردند عشق\r\nچنان آسمان بر زمین شد بخیل        که لب تر نکردند زرع و نخیل\r\nبخشکید سرچشمه‌های قدیم        نماند آب، جز آب چشم یتیم\r\nنبودی بجز آه بیوه زنی        اگر برشدی دودی از روزنی\r\nچو درویش بی برگ دیدم درخت        قوی بازوان سست و درمانده سخت\r\nنه در کوه سبزی نه در باغ شخ        ملخ بوستان خورده مردم ملخ\r\nدر آن حال پیش آمدم دوستی        از او مانده بر استخوان پوستی\r\nوگرچه به مکنت قوی حال بود        خداوند جاه و زر و مال بود\r\nبدو گفتم: ای یار پاکیزه خوی        چه درماندگی پیشت آمد؟ بگوی\r\nبغرید بر من که عقلت کجاست؟        چو دانی و پرسی سؤالت خطاست\r\nنبینی که سختی به‌غایت رسید        مشقت به حد نهایت رسید؟\r\nنه باران همی آید از آسمان        نه برمی‌رود دود فریادخوان\r\nبدو گفتم: آخر تو را باک نیست        کشد زهر جایی که تریاک نیست\r\nگر از نیستی دیگری شد هلاک        تو را هست، بط را ز طوفان چه باک؟\r\nنگه کرد رنجیده در من فقیه        نگه کردن عاقل اندر سفیه\r\n که مرد ارچه بر ساحل است، ای رفیق                  نیاساید و دوستانش غریق\r\nمن از بی نوایی نی ام روی زرد        غم بینوایان رخم زرد کرد\r\nنخواهد که بیند خردمند، ریش        نه بر عضو مردم، نه بر عضو خویش\r\nیکی اول از تندرستان منم        که ریشی ببینم بلرزد تنم\r\nمنغص بود عیش آن تندرست        که باشد به پهلوی رنجور سست\r\nچو بینم که درویش مسکین نخورد        به کام اندرم لقمه زهرست و درد\r\nیکی را به زندان بری دوستان        کجا ماندش عیش در بوستان؟\r\n\r\n\r\n     روابط عمومی دانشگاه فنی و حرفه ای استان گیلان","content_html":"

شیخ مصلح‌الدین مشرف بن عبدالله، مشهور به سعدی شیرازی، در حدود سال‌های ۵۷۱ تا ۶۰۶ هجری قمری به دنیا آمد و در حدود سال‌های ۶۹۰ تا ۶۹۵ دار فانی را وداع گفت. سعدی در شیراز پا به هستی نهاد و هنوز کودکی بیش نبود که پدرش درگذشت. پس از تحصیل مقدمات علوم از شیراز به بغداد رفت و در مدرسه نظامیه به تکمیل دانش خود پرداخت. سعدی بسیار سفر می کرد و  بر اثر این سفرها به تجربه و دانش خود نیز می‌افزود. وی در روزگار سلطنت اتابک ابوبکربن سعد به شیراز بازگشت و در همین ایام دو اثر جاودان بوستان <\/strong>و گلستان <\/strong>را آفرید. گلستان سعدی<\/strong> در هشت باب تنظیم شده است: در سیرت پادشاهان، در اخلاق درویشان، در فضیلت قناعت، در فواید خاموشی، در عشق و جوانی، در ضعف و پیری، در تأثیر تربیت و در آداب صحبت. منظومه بوستان <\/strong>که زاده خیال و جهان آرمانی و مطلوب سعدی است، آکنده از نیکی، ایمان، پاکی و صفاست. در این گلزار، شاعر با گشودن ده باب (عدل، احسان، عشق، تواضع، وفا، ذکر، تربیت، شکر، توبه، مناجات و ختم کتاب، که شاعر تاریخ تمام شدن آن را در سال 655 ق بیان کرده است) به روی کسانی که قصد سیر و سیاحت در این فضای معنوی دارند، آنان را به شهری آرمانی‏ رهبری می‏کند که در چشم انداز زیبای آن، انسان بر اوج قلّه آدمیت برمی‏آید و از هرچه پستی و نامردمی است، پاک می‏شود.
\nسعدی، شاعر جهاندیده، جهانگرد و سالک سرزمین‌های دور و غریب بود و خلق آثار جاودانی همچون گلستان و بوستان در چند ماه، بیانگر این نکته است که این شاعر بزرگ از چه گنجینه ی دانایی، توانایی، تجارب اجتماعی و عرفانی و ادبی برخوردار بوده است. علاوه بر این، غزلیات و هزلیات سعدی نیز به‌صورت مستقل به چاپ رسیده‌اند. سایر آثار سعدی که در کتاب کلیات <\/strong>آمده‌است، عبارتند از: قصاید، مراثی، ملمعات و مثلثات، ترجیعات، صاحبیه، رباعیات و مفردات. آثار سعدی علاوه بر آن که عصاره و چکیده ی اندیشه ها و تأملات عرفانی و اجتماعی و تربیتی وی است، آیینه خصایل و خلق و خوی و منش ملتی کهنسال است و از همین رو، هیچ وقت شکوه و درخشش خود را از دست نخواهد داد.
\nشعری از بوستان سعدی بخوانیم:<\/p>\n\n


\nچنان قحط سالی شد اندر دمشق        که یاران فراموش کردند عشق
\nچنان آسمان بر زمین شد بخیل        که لب تر نکردند زرع و نخیل
\nبخشکید سرچشمه‌های قدیم        نماند آب، جز آب چشم یتیم
\nنبودی بجز آه بیوه زنی        اگر برشدی دودی از روزنی
\nچو درویش بی برگ دیدم درخت        قوی بازوان سست و درمانده سخت
\nنه در کوه سبزی نه در باغ شخ        ملخ بوستان خورده مردم ملخ
\nدر آن حال پیش آمدم دوستی        از او مانده بر استخوان پوستی
\nوگرچه به مکنت قوی حال بود        خداوند جاه و زر و مال بود
\nبدو گفتم: ای یار پاکیزه خوی        چه درماندگی پیشت آمد؟ بگوی
\nبغرید بر من که عقلت کجاست؟        چو دانی و پرسی سؤالت خطاست
\nنبینی که سختی به‌غایت رسید        مشقت به حد نهایت رسید؟
\nنه باران همی آید از آسمان        نه برمی‌رود دود فریادخوان
\nبدو گفتم: آخر تو را باک نیست        کشد زهر جایی که تریاک نیست
\nگر از نیستی دیگری شد هلاک        تو را هست، بط را ز طوفان چه باک؟
\nنگه کرد رنجیده در من فقیه        نگه کردن عاقل اندر سفیه
\n که مرد ارچه بر ساحل است، ای رفیق                  نیاساید و دوستانش غریق
\nمن از بی نوایی نی ام روی زرد        غم بینوایان رخم زرد کرد
\nنخواهد که بیند خردمند، ریش        نه بر عضو مردم، نه بر عضو خویش
\nیکی اول از تندرستان منم        که ریشی ببینم بلرزد تنم
\nمنغص بود عیش آن تندرست        که باشد به پهلوی رنجور سست
\nچو بینم که درویش مسکین نخورد        به کام اندرم لقمه زهرست و درد
\nیکی را به زندان بری دوستان        کجا ماندش عیش در بوستان؟<\/p>\n\n


\n     روابط عمومی دانشگاه فنی و حرفه ای استان گیلان<\/strong><\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2024-04-20 14:13:32","content_date_event":"2024-04-20 14:13:34","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2024-04-20 15:08:30","content_date_register":"2019-04-20 20:29:05","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":177518,"eid":3095,"attach_title":null,"attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/83\/attach\/201904\/163122_4026110244_150_86.webp","300":".\/cache\/83\/attach\/201904\/163122_4026110244_300_171.webp","400":".\/cache\/83\/attach\/201904\/163122_4026110244_400_229.webp","600":".\/cache\/83\/attach\/201904\/163122_4026110244_600_343.webp","900":".\/cache\/83\/attach\/201904\/163122_4026110244_700_400.webp","1200":".\/cache\/83\/attach\/201904\/163122_4026110244_700_400.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":4026110244,"files":{"original":{"url":".\/file\/83\/attach\/201904\/163122_4026110244.jpg","width":700,"height":400,"size":0}}}]}]]